Tuesday, November 17, 2009

If you have pain, this book is strongly recommended!

If you want to cope with your chronic pain, you need to learn who your enemy is. You need to learn how and why pain works. If you have chronic pain, I strongly recommend this book.
I had serious neck and hand problems for many years (what started out as RSI received a variety of diagnoses, including fibromyalgia, thoracic outlet syndrome, and, the final and lasting diagnosis, cervical hernia, a diagnosis backed up by scans showing the existence of a cervical lump). This interfered with my work and studies to such an extent that I felt useless, disabled, and lost.
At one point I started getting severe foot pain as well, which I thought was related to an earlier broken tailbone, the RSI-illness, neuro-degeneration, or any number of problems - the existence of multiple sclerosis in my family did not help my state of mind. After I visited a neurologist about this problem she told me (in the right way) that I had nothing to worry about - that it was most likely down to the stress I was experiencing in my life (and my life was incredibly complex and terrifying at that point). That set my mind at ease and almost immediately started feeling a little bit better.
But what set this healing trajectory down for me was this book. My neurologist didn't prescribe it - my husband found it for me. But it seemed to describe exactly my situation. It was relieving to know that I wasn't alone in this, that other people have got through this kind of illness without disastrous consequences.
The book itself doesn't heal all your problems, but it gives you a different perspective on them, helps you to look at yourself in a different way. This different perspective was enough for me to get a grasp on my pain, and my life.

Thursday, September 03, 2009

Gezdin Gezgin Geldin


Bana ailem 'Turist Omer' diyor.. Cok geziyormuymusum ne..
Kucukken bir hikaye dinlemistim, yarim yamalak hatirliyorum ama sanirim soyleydi:
Evliya Celebi kutsal bir mekana girer, ve peygamber efendimize 'Sefaat ya ResulAllah!', diyecegine 'Seyahat ya ResulAllah!' der. Ve iste hayati boyunca da hep gezer...
Bu dua Evliya Celebi'nin dil surcmesinden mi mutevelliddir, yoksa gonlu diline mi vurmustur da seyahat etmeyi arzulamistir, onu bilemeyiz tabi.. Benim bildigim benim kucuklugumden beri hep gitmeyi arzuladigimdi.. Gidinceye kadar hep okudum, belgesellerde baska diyarlari izledim. Gitmek icimde hic durduramadigimdi..
Ve aldim basimi gittim...
Hala gidiyorum...
Gurbette olmak bazen aci, yollarda olmak mutluluk veriyor..
Uzun suredir gidince de bir bakiyorsun, memleket dedigin sana daha bi yabanci.. sonra kulaklarinda duyuyorsun "yollar bize memleket" ve icin bi rahatliyor.. 'He ya' diyorsun, artik yollar bana memleket...
Bu garip bir nokta.
Aidiyetliginin nereye ait oldugunu bilemedigin bir nokta.
Hem urkutucu hem de hosa giden bir nokta.
Her neyse, bu son kisim demek istediklerimle alakali degil.
Bu hafta ablamdan bir eposta aldim, sen "niye yazmiyorsun seyahat hikayelerini" dedi, "bence en iyi yapacagin is bu" :) "Ama bana anlattigin gibi yaz, cunku bu bilgilere kitaplardan ulasilinamiyor"dedi.. Hak verdim tabi ama hem buna baslamak icin kendimi gec kalmis hissettim..hem de bir turlu baslayamadim iste! Peki, simdi niye mi yaziyorum, cunku bugun sabah ablam telefonda hala yazmamakla 'tembel' oldugumu ima etti, aslinda aynen bu kelimeyi kullandi: tembel! Once icime bi oturdu, cunku kendimi tembel biri olarak gormezdim, ama dogru bu denizsiz yasamak beni tembellestiriyor sanirim.. Uretmem lazim, doldurduklarimi tasirmam lazim...

Monday, January 05, 2009

Insan


Insanlar neden oldurmek istiyor?
Ama asla olmek istemiyor?

Neden hoslanmadigimiz birini yok etme hissi cok cabuk icimizde gelisiyor?
Neden CSI, ya da benzeri suc bilimiyle alakali diziler, filmler cok populer ve her aksam izlemek mumkun?

~

Insan
Gokle yer arasindaki sozumona elci.
Insan

~

Tanri adina oldurmek Tanri'yi anlamamak degildir de nedir?
Nedir Tanri'nin istedigi insani anlamaktan baska?
Insan
Nedir insanin yaptigi baska bir insani yok etmekten baska?

Sozle, halle, mertligi bozan kursunla, elle
yok etmek

insani anlamak icin arza yollanmissa insan
insanlari yok edenin insanligi var midir?
insanlarin yok edilisine seyirci kalmak
bu mudur senin insanligin ey insanoglu!

Inadina Yasamak!!!


Insani hayati boyunca kisitlandiran o kadar cok sey var ki...
Saglik, aile, cocuklar, duygular, bedenimiz..

Beni en cok kisitlandiran vucudum... saglik sorunlarim...
Hayat yolculugu saglik sorunuyla baslayan 4.5 kilo ve normalden 8cm uzun dogmus bir bebekten ne beklenebilir ki?
Ben kendimden cok seyler bekliyorum.
Beni kisitlandiran seylerden daha cok...cok daha cok!
Inadina yapiyorum bazi seyleri: biliyorum bedenim ve ruhum ayni hizda degiller. Ama inadina yasiyorum!
99'da babamin deyimiyle kicimi kirdigimda (yani kuyruk sokumumu), agrilarima ve doktorlarin dediklerine ragmen bisiklete bindim kilometreler boyunca, ata bindim, yuzdum.
Aradan on yil gecti. Kicim hala kirik. Bir de ustune Sinir cerrahinin "boynundaki disk biraz daha kayarsa her an felc olabilme riskin var" demesine ragmen cumartesi jet bot'a bindim, bugun de bol bol kayaking yaptim. (Turkcesi tam olarak ne bilmiyorum :( ama resimde bir kac kayak var ama bugun benim bindigim biraz daha kucuktu) Dalgalarin ustune jetbotla her carptigimizda boynumdaki disklerin kayma riski oldukca yuksekti ama inadina okyanusun ustunde dans ettik, dalgalarla cemberler cizdik. Hizimizla orantili olarak ruzgarin yuzumun semalini degistirmesine ragmen, hersey harikaydi. Okyanusa gobegini gere gere oturmus bir penguen bile gorduk!!! Bugunku kayaking ise huzurluydu, denizin dibini bile gorebiliyorduk, su cok berrakti. Suda yasamak lazim!!! Suyla butunlesmek lazim! Dunyanin sirrini acikliyorum: Su, mutluluk demek! Yasamak demek! Inadina yasayanlara daha ne gerek?

fotograf: Cathedral Cove, Yeni Zelanda

Thursday, January 01, 2009

2008'in son gunu ve 2009'un ilk gunu yuzmek!


Dun Russell Bookshop'ta yogun bir calismanin ardindan Long Beach'e gidip yuzduk, sonra da Russell'da Paihia'dan atilan havaifisek gosterisini izledik. Bugun de Rawhiti Bay'de yuzduk. Guzel bir duygu bir onceki yilin son gunu, ve yeni yilin ilk gunu okyanusta yuzmek. Resimdeki kumsal Long Beach. Okyanusta ilk yuzdugum sahil yine bu kumsaldi. Yuzerken acaba iki metre otede bi kopekbaligi ya da katil balina var midir diye insan korkup istedigi kadar acilamiyor. Ama heyecanla karisik hos bir duygu yine de.. insan bazen inanamiyor, hepsi bu!
Bu yil huzur, saglik, mutluluk ve calismalarimiz uretkenlik getirsin! Dunya huzurlu ve savassiz/kavgasiz bir gezegen olsun... Her ne kadar oyle baslamamis olsa da.. umut degil mi bizi ayakta tutan?