Besiktas'ta oturdugum, ruhumun cok buyuk bir parcasi olan (ben besiktas'siz yasamaya calistigimdan beri kuzenim Emrah'in oturdugu) evimin satilacagini duydum gecen haftalarda..
Ne kadar aci..
Ne kadar buyuk bir "realite"! : herseyin hayatta ne kadar hizli degistiginin, icimdeki utopik dunyanin esasinda varolmadiginin kaniti...
Bu gunlerde tez yazmak zorundayim, ama hic icimden gelmiyor... yazacak kelimelerim var, soyleyecek sozlerim edebiyat icin, sanat icin... Alamanya ve Hollanda'nin goc politikalari uzerine diil..
icimde uyutmaya calisitigim EsraR~~~ canlanmaya, kipirdanmaya basladi...
Halbuki Besiktasim'i biraktigimdan beri Esra olmaya calismistim. Ruhu cok fazla ucmayan, icinden gokkusaklari gecmeyen, siyah giyebilen, ruhu sevincten havalara ucmayan, yalin yapyalin bir Esra iste..Turkiye'deki en populer isimlerden olan Esra'lardan biri iste.. siradan. kendi felsefeleri olmayan. kaliplara sigmaya calisan. dedikodu yapan. dunyayi daha iyi bir dunya yapacak fikirlerle diil, insanlarla ugrasan..

ama, canim su an cok fazla istanbul cekiyor, ama sanki herseyi goze alip gelsem korkuyorum, ya hersey ayni olmazsa diye? ya da daha iyi.. icimdeki korkak cok konusuyor sanirim...
ben yolda yururken, yerleri supuren o guzelim insanlara 'kolay gelsin!' demek istiyorum, onlarin bana tebessumle bakip, 'saol kizim!' demelerini duymak istiyorum. Her gun yeni hikayeler duymak, icimdeki ak cayin denizini bulmasini istiyorum. kulaklarima martilar dolsun, nefesim denizle acilsin ve nefes almak istiyorum!
ruhum sigmiyor artik gri dunyaya...
tanidik sarkilar dinlemek istiyorum...
gecenin ucunde kalkip efkarlanmak istiyorum..
'an'larla var olmak istiyorum!