Gezdin Gezgin Geldin

Bana ailem 'Turist Omer' diyor.. Cok geziyormuymusum ne..

Kucukken bir hikaye dinlemistim, yarim yamalak hatirliyorum ama sanirim soyleydi:

Evliya Celebi kutsal bir mekana girer, ve peygamber efendimize 'Sefaat ya ResulAllah!', diyecegine 'Seyahat ya ResulAllah!' der. Ve iste hayati boyunca da hep gezer...

Bu dua Evliya Celebi'nin dil surcmesinden mi mutevelliddir, yoksa gonlu diline mi vurmustur da seyahat etmeyi arzulamistir, onu bilemeyiz tabi.. Benim bildigim benim kucuklugumden beri hep gitmeyi arzuladigimdi.. Gidinceye kadar hep okudum, belgesellerde baska diyarlari izledim. Gitmek icimde hic durduramadigimdi..

Ve aldim basimi gittim...

Hala gidiyorum...

Gurbette olmak bazen aci, yollarda olmak mutluluk veriyor..

Uzun suredir gidince de bir bakiyorsun, memleket dedigin sana daha bi yabanci.. sonra kulaklarinda duyuyorsun "yollar bize memleket" ve icin bi rahatliyor.. 'He ya' diyorsun, artik yollar bana memleket...

Bu garip bir nokta.

Aidiyetliginin nereye ait oldugunu bilemedigin bir nokta.

Hem urkutucu hem de hosa giden bir nokta.

Her neyse, bu son kisim demek istediklerimle alakali degil.

Bu hafta ablamdan bir eposta aldim, sen "niye yazmiyorsun seyahat hikayelerini" dedi, "bence en iyi yapacagin is bu" :) "Ama bana anlattigin gibi yaz, cunku bu bilgilere kitaplardan ulasilinamiyor"dedi.. Hak verdim tabi ama hem buna baslamak icin kendimi gec kalmis hissettim..hem de bir turlu baslayamadim iste! Peki, simdi niye mi yaziyorum, cunku bugun sabah ablam telefonda hala yazmamakla 'tembel' oldugumu ima etti, aslinda aynen bu kelimeyi kullandi: tembel! Once icime bi oturdu, cunku kendimi tembel biri olarak gormezdim, ama dogru bu denizsiz yasamak beni tembellestiriyor sanirim.. Uretmem lazim, doldurduklarimi tasirmam lazim...