Buldum ustam Can Yucel'den yeni bir siir.. Beni anlatti.. son iki yilki beni anlatti ve iki yil onceki beni.. Tum gunumu arkadaslarimin bloglarini, mitoloji, haber ve siir okuyarak gecirdim. ve iste Descartes'in "Dusunuyorum oyleyse varim"ina kafa tutan Can Yucel siiri..
SAKIZ AĞACI
O bir sakız ağacıydı, alelade;
Bir gün o yeşil sahile çıktı geldi,
O zaman bu zamandır memnun yerinden;
Seyreder bulutları, göğü, denizi.
Titreşirdi rüzgarla güneşli yaprakları;
Ömür sürdü öyle hoşnut dünyasından,
Aydınlıktan uyku tutmazdı bazı gece,
Motor sesleri duyulurdu uzaklardan.
Tanrı adın işitmedi ömründe;
İnanmadan da madem yaşanıyor diye,
Rüzgarlı bir kıyıda, sevinç içinde,
Yaşamak dururken düşünmek niye?
Anmadı geçenleri bir defa bile;
Ne uğraşır mesut olan gelecekle?
Bir avare misali, günü gününe,
O bir sakız ağacıydı, yaşadı sade.
Bir daha okudum siiri simdi ve esasinda icimde olmak istedigim yerde: Ege'de olmaklik var bu kelimelerde, bu yuzden belki de kendimi bu siirde buldum. Sakiz agaci ne de guzel bir yere konmustur.. Bir gun olur da bir yere konarsam konmak istedigim yere.. ve sansima dogdugum yere.. kokusuyla buyudugum ruzgarlara..
No comments:
Post a Comment